Actueel, exposities, Galapagos, Human plastic print

expositie “stillevens des doods” actueler dan ooit

Op dit moment is de plastic soep in de Stille oceaan volop in het nieuws. Ik maakte in de afgelopen jaren veel foto’s van de “ongerepte” stranden van het Unesco Werelderfgoed Galapagos, waar onze honger naar plastic overal zichtbaar is. Ik noemde mijn platen “stillevens des doods“. Ze zijn tot 1 juni 2012 te bezichtingen in de bibliotheek van Scheveningen en enkele zijn tot 1 december 2012 te zien in de expositie “Pierewaaien – kijken in beeld” op de Pier van Scheveningen.

Deze zeeleeuw heeft een plastic ring rond zijn onderkaak en kan daardoor waarschrijnlijk niet goed meer kauwen.

Advertenties
Human plastic print, Natuur

Vis, vis vis

Vis, vis, vis

for english version see: http://jacinthacastoragb.wordpress.com

In juli 2010 keek ik in de ogen van een walvis. Dat was een bijzondere ervaring. Ik zat met 15 mensen in een bootje net buiten Puerto Lopez Ecuador en we keken op gepaste afstand naar de walvismannen die hun salto’s aan het maken waren en hun flippers uit het water staken. Ineens waren er twee grote gedaanten vlak naast onze boot en een van de gedaanten, de grootste, stak plotseling heel nieuwsgierig haar hoofd boven water uit. Ze keek even naar dat malle bootje met rare wezens erin, waarschijnlijk om te kijken of zij en haar jong wel veilig genoeg waren. Daarna dook ze weer onder om, terwijl ze een sonoor geluid (een soort kreet) voortbracht, verder te gaan met haar jong op haar tocht. Een prachtig moment om contact te hebben met zo’n schitterend groot zeedier.

Vanochtend was ik op de vismarkt van Puerto Lopez, waar ik enigszins verdwaasd rondliep. Overal grote hoeveelheden vis. Er reden vrachtwagentjes vanuit de zee vol kleine visjes, die met een hark, of een schop in kratten werden geschoven. Sommige vissen vielen naast de kratten in het zand. Het waren er zoveel dat die enkele vis gewoon bleef liggen. De gieren zullen ze wel soldaat maken. Maar naast de duizenden kleine vissen, lagen ook gigantische hoeveelheden grote vissen. Ik zag hamerhaaien, die met velen tegelijk het land op werden gebracht. Gigantische roggen kwamen aan land en andere haaien, helemaal onder het bloed. Ik realiseerde me ter plekke dat deze hoeveelheden in dit kleine vissersplaatsje iedere dag aan land worden gebracht. En het gaat hier nog maar om boten die op een traditionele manier vissen.

Ik liep rond en nam foto’s van hetgeen ik me realiseerde. Dit kan niet …. dit mag niet. Deze hoeveelheden in al die kleine vissersplaatsjes betekent binnen afzienbare tijd het einde van het leven op zee. Dat kan niet anders. Zoveel kan niet gereproduceerd worden. Dat is onmogelijk.

zie de fotos en de video

Ik dacht terug aan mijn bijzondere ontmoeting met de walvis. Misschien was die ontmoeting geen toeval. Misschien wilde zij ons – door ons aan te kijken – vertellen dat we op moeten houden met het leegplukken van haar zee en was haar sonore geluid een noodkreet. Ik heb de walvis gehoord en onze hebberigheid gezien. Vis, vis, vis en nog meer vis. Hoe lang nog tot de zee leeg is en de walvissen een hongerdood sterven?

meer weten over wetenschappelijk onderzoek walvissen?