zonsondergang in Scheveningen, altijd mooi

Ik had een afspraak in Bodegraven en aangezien ik een OV-er ben, ging ik heen via Gouda en terug via Leiden. Mijn camera zat in mijn tas met standaard de 18-200 lens van Nikon erop. Voldoende voor wat kiekjes. Ik stapte in Lammerschans uit en wandelde door Leiden richting het Centraal Station. Daar trof ik bij de Blauwpoortsbrug een kolonie aalscholvers, die druk aan het vissen was. Ik had een kleine kaart in mijn camera voor 75 RAW foto’s. Die was snel vol. Dus, richting centrum en nog een 8GB kaartje gescoord en maar weer schieten. Ik was warm aangekleed, had moonboots aan, maar toch kwam ik na drie uur als een ijsklompje de cafe de Catwalk binnen. Ik heb toch een fikse kou te pakken, maar wat ben ik blij met mijn platen. Voor wie dacht dat aalscholvers zwart zijn; klik hier.

01-02-2012 zonsondergang in Rotterdam vanaf de watertaxi

zonsondergang in Rotterdam vanaf de watertaxi

Nog meer foto’s te zien in mijn webshop.

parende vorkstaatrmeeuwen - ook op film

Galapagos vorkstaartmeeuwen landden vlak voor mijn neus. Ik zette mijn Nikon D300s aan op filmen en filmde het hele paarproces.

for english version see: http://jacinthacastoragb.wordpress.com

In juli 2010 keek ik in de ogen van een walvis. Dat was een bijzondere ervaring. Ik zat met 15 mensen in een bootje net buiten Puerto Lopez Ecuador en we keken op gepaste afstand naar de walvismannen die hun salto’s aan het maken waren en hun flippers uit het water staken. Ineens waren er twee grote gedaanten vlak naast onze boot en een van de gedaanten, de grootste, stak plotseling heel nieuwsgierig haar hoofd boven water uit. Ze keek even naar dat malle bootje met rare wezens erin, waarschijnlijk om te kijken of zij en haar jong wel veilig genoeg waren. Daarna dook ze weer onder om, terwijl ze een sonoor geluid (een soort kreet) voortbracht, verder te gaan met haar jong op haar tocht. Een prachtig moment om contact te hebben met zo’n schitterend groot zeedier.

Vanochtend was ik op de vismarkt van Puerto Lopez, waar ik enigszins verdwaasd rondliep. Overal grote hoeveelheden vis. Er reden vrachtwagentjes vanuit de zee vol kleine visjes, die met een hark, of een schop in kratten werden geschoven. Sommige vissen vielen naast de kratten in het zand. Het waren er zoveel dat die enkele vis gewoon bleef liggen. De gieren zullen ze wel soldaat maken. Maar naast de duizenden kleine vissen, lagen ook gigantische hoeveelheden grote vissen. Ik zag hamerhaaien, die met velen tegelijk het land op werden gebracht. Gigantische roggen kwamen aan land en andere haaien, helemaal onder het bloed. Ik realiseerde me ter plekke dat deze hoeveelheden in dit kleine vissersplaatsje iedere dag aan land worden gebracht. En het gaat hier nog maar om boten die op een traditionele manier vissen.

Ik liep rond en nam foto’s van hetgeen ik me realiseerde. Dit kan niet …. dit mag niet. Deze hoeveelheden in al die kleine vissersplaatsjes betekent binnen afzienbare tijd het einde van het leven op zee. Dat kan niet anders. Zoveel kan niet gereproduceerd worden. Dat is onmogelijk.

zie de fotos en de video

Ik dacht terug aan mijn bijzondere ontmoeting met de walvis. Misschien was die ontmoeting geen toeval. Misschien wilde zij ons – door ons aan te kijken – vertellen dat we op moeten houden met het leegplukken van haar zee en was haar sonore geluid een noodkreet. Ik heb de walvis gehoord en onze hebberigheid gezien. Vis, vis, vis en nog meer vis. Hoe lang nog tot de zee leeg is en de walvissen een hongerdood sterven?

meer weten over wetenschappelijk onderzoek walvissen?

25 januari 2012, half 3, wijkwinkel Gentsestraat

wil je me nou, of wil je me niet

Ik woonde en werkte 15 maanden op de Galapagoseilanden, de eilanden die door hun geisoleerde ligging zo’n prachtige bron waren voor de evolutietheorie van Darwin. Ik maakte er duizenden foto’s.

Iedere foto heeft een verhaal, dat ik graag wil delen. Ik ken de eilanden op mijn duimpje en weet over iedere vogel en iedere reptiel wel een verhaal te vertellen met veel humor. Kijk morgen mee met mij hoe Jan van Gentmannetjes de vrouwtjes het hof maken en zich verbazen over hun blauwe voetjes, hoe albatrossenpaartjes elkaar weer vinden op het eiland Espanola, kijk naar de jonge zwaluwstaartmeeuw, die zijn tong uitsteekt naar de toeristen en het kleine zeeschildpadje dat een lange en gevaarlijke weg moet afleggen naar zee. Zie de zeeleguaan, die zijn roes uitslaapt van de vorige avond en de zeeleeuw die voor de neus van een pelikaan met een vis speelt.

Maar er is meer. Er zijn ook toeristen en bewoners. Wat hun invloed is, wordt ook haarfijn uit de doeken gedaan.

Kom op 25 januari om half 3 naar de Wijkwinkel aan de Gentsestraat kijken en luisteren naar de beelden met verhalen en ontdek Galapagos, een natuurlijk paradijs op de evenaar midden in de Stille Oceaan. Meld je hier aan.

uit het koffertje van Redmond O' Hanlon

Het is zondagmiddag 12.45uur en het is bij Paagman aan de Fred razend druk. Waarom?

Omdat Paagman is uitgeroepen tot de beste boekhandel van het jaar 2011? Hoewel dit natuurlijk geweldig is en wij blij zijn met deze innovatieve boekhandel in Den Haag, is de aanleiding toch een andere, namelijk Redmond O’ Hanlon die wordt geinterviewd door Alexander Reeuwijk.

Alexander maakte een reis door de geschiedenis van de evolutie samen met Redmond O’ Hanlon en schreef het boek Darwin, Wallace en de anderen Evolutie volgens Redmond ‘O Hanlon.

Redmond is een fantastisch verteller. Dat weten de mensen die niet naar boer zoekt vrouw kijken, maar op zondagavond kijken naar O’ Hanlons helden.  Ook vanavond is er weer zo’n prachtige aflevering. En als er genoeg mensen naar de serie kijken, komen er meer. O’ Hanlon beklaagt zich erover dat hij moet concurreren met “boerenvrouwen”. Hij zegt overigens dat hij zelf ook daar naar zou kijken.

Voor hem was zijn reis met de Beagle het mooist: “acht maanden met die prachtige clipper over de wereld zwerven in de voetsporen van Darwin. Iedere dag bedankte ik de Nederlandse belastingbetaler dat ze dit mogelijk maakten.”

Bij het reizen, ook voor het programma O’ Hanlons Helden verbaast het hem dat hij overal met open armen ontvangen wordt en de meest bijzondere collecties te zien krijgt. Instituten over de hele wereld laten graag hun ‘schatten’ zien. Hij raadt ons aan om naar het Natural History Museum in St. Petersburg te gaan, omdat je daar nog echt een beeld krijgt van hoe die 19^e eeuwse musea eruit zagen. Niet zoals het Museum in London met allerlei nieuwe technologische hoogstandjes, maar gewoon kasten met specimina achter glas of in lades.

Redmond O' Hanlon bij Paagman

Ook Redmond heeft zijn ‘schatten’ bij zich in zijn knapzakken. Daar komt – naast enkele boxershorts – het “Stories of Gorilla Country” uit van Paul Belloni Du Chaillu, geschreven en van tekeningen voorzien in 1867. Du Chaillu is een van Redmonds helden, die hij volgde in de afleveringen 2 en 3. Hij was een onderzoeker die gesteund door de  Philadelphia Academy of Natural Sciences onderzoek deed in Gabon o.a. naar Gorilla’s. Zijn collectie van planten en dieren is nog steeds te zien in het Natural History Museum in Philadelphia.

Redmond laat de gorillaplaat zien

Het is nog maar net zondagmiddag en we worden getrakteerd op een plaatje van een gorilla met een grote penis. Belangrijk voor de seksuele selectie van gorilla’s, volgens Redmond. Hij is een aimabel man die plastisch kan vertellen.

Alexander vraagt Redmond hoe hij zo bezeten geraakt is van de evolutietheorie. We zien even een andere Redmond, die toch enigszins geroerd vertelt hoe hij als jongen van 13-14 jaar met een zaklamp onder zijn deken Darwin’s boek “The origine of species” las. Zijn ouders waren streng Christelijk en beschreven de wereld vanuit een andere optiek. Hij geeft als voorbeeld dat zijn vader zei dat de mooie ronde plekken op de vleugels van een vlinder door God geschapen waren, vanwege de schoonheid voor ons oog. Maar de verklaring dat de vlinder zijn vleugels opende als er een spreeuw voorbij kwam, om te voorkomen dat hij werd opgegeten, vond Redmond op jonge leeftijd toch plausibeler.

Je voelt de triestheid als hij vertelt dat zijn vader en moeder zijn hele bibliotheek en memorabilia van Darwin verbrandden toen hij in Oxford studeerde. Darwin werd door zijn ouders uitgeroeid, maar het enige dat ze bereikten is dat Redmond nog nieuwsgieriger werd en brak met zijn ouders.

Op de vraag van Alexander naar het verschil tussen Darwin en Wallace, vertelt Redmond dat Darwin tot de rijke bovenlaag behoorde en Wallace tot de werkende klasse, een verschil dat in het Engeland van toen veel groter was dan tegenwoordig. Hun overeenkomst was dat ze beide van jongs af aan al verzamelaars waren van torretjes en beestjes, dat ze beide reisden naar geisoleerde plekken op de wereld. Wallace had echter de pech dat hij zijn hele collectie verloor tijdens een scheepsramp en dat hij daarna van voor af aan moest beginnen. Hij was heel productief, schreef meer dan 700 wetenschappelijke artikelen, vooral over Indonesie en het eiland Ternate. Hij stuurde al zijn artikelen direct naar een tijdschrift, behalve dat ene, dat hem wereldberoemd had kunnen maken.

Hij was namelijk degene die zich tussen twee koortsaanvallen door realiseert, ‘dat in iedere generatie de sterkste overleeft, dat de zwakkere exemplaren onvermijdelijk uitsterven en dat de superieure exemplaren blijven bestaan.’ Als de koorts geweken is zet hij zijn ideeën op papier en verstuurt ze per brief naar collega Charles Darwin die al 20 jaar lang onderzoek doet naar ‘de oorsprong der soorten’, maar die er in al die jaren niet in is geslaagd om een allesomvattende theorie te formuleren. Charles Darwin legt de ideeen voor aan de wetenschappers Huxley en Lyell en deze stellen voor dat Darwin en Wallace gezamenlijk hun ideeen publiceren.

Waarin ze verschilden, was vooral in hun opvatting over seksuele selectie. Wallace wilde daar niet aan. Alexander vertelt dat hij in het archief van Frederik van Eeden een brief van Wallace heeft gevonden, waarin deze zijn afschuw uitspreekt over de seksuele emoties in het boek “De koele meren des doods”. Blijkbaar kon Wallace in dat opzicht de knop niet omzetten.

Redmond en Alexander vertellen nog over de natuurlijke selectie in de stad aan de hand van een tocht door Amsterdam met vogelkenner Kester Freriks en stadsbioloog Remco Daalder. Die wijzen onder andere op de meerkoeten, die 20 jaar geleden nog allemaal voor de overwintering naar het Waterland ten noorden van Amsterdam trokken. Nu blijven veel meerkoeten in de grachten overwinteren. Ze zijn verzekerd van een vaste plek en van voldoende voedsel. Een verschil tussen de stadse en Waterlandse meerkoet wordt beschreven in het boek.

Redmond oogst veel applaus. Het was zeker geen straf om op deze zondagmiddag te gaan luisteren naar zijn verhalen. We hadden meer gewild. En veel mensen vonden het geen probleem om meer dan een uur in de rij te staan om even met hem te praten en een handtekening te vragen, ook ik. We spraken even over de Galapagos, waar ik 15 maanden was en hij een week. Maar hij was met de Beagle, ik ook overigens, maar geen 8 maanden.

handtekening van Redmond O' Hanlon bij mijn geliefde Darwinvinken

Dank aan Paagman om dit te organiseren. Misschien moet de winkel voor dit soort bijeenkomsten wel worden uitgebreid. Het was een volle bak vandaag.